تنهاترین تنها

شعری از سروده های دوست عزیزمان آقای وحید فروغ:

  عمريست که در سوگ تو دل گوشه نشين است

                                                            هر اشک ز هجرت به رخم همچو نگين است

                                                          بيمار شود عاشق و از غصه تب آيد

                                                       برگردي و بيني که دلم مونس کين است

                                                     از صبر بسازم به دل آيينه اي از تو

                                                   اما اجل عشق در اين لحظه کمين است

گويا ز محبت  به دلت هيچ اثر نيست

با عاشق بيدل سخني گو که امين است

باز آ و ببين با دل غمديده چه کردي

اين بار نگو قيمت ديدار همين است

                                              درمان غمش عاقبت کار بيايد

                                              آمد ز سفر يار ز شکرش چه حقيرم

                                             گر عزم سفر کرد دگر من نپذيرم

اين بار شوم همسفرش گرچه به چين است

                                               روز آمد و شب رفت و سلامي نشيندم

اين شيوه نه معمول به عرف  و نه به دين است

Vahid Frough

   درپنجه غم شكار بودن عشق است           بـازيـچـه دســت يـار بودن عـشـق است

   درمـحـكـمـه اي كـه يـار قـاضي باشد          مـحـكوم به طناب دار بودن عـشـق است

      اي آنكه خبرنداري از عـالـم عـشـق          اين نكته بدان كه با تو بودن عشق است

یادته کنار دریا روی ماسه های ساحل

گفتی که هرگز تو از من نمیشی یه لحظه غافل

دو تا قلب عاشقونه روی ماسه ها کشیدی

گفتی تار موی من رو به همه دنیا نمیدی

نه،مگه تو نگفته بودی واسه تو رفیق راهم

اما چه نقشه ها کشیدیم واسه فردا های باهم

تو می گفتی که بمونیم پاک و بی ریا و ساده

دستای همُ بگیریم توی پیچ و خم جاده

اما افسوس آب دریا قلبا رو از هم جدا کرد

دل سنگِ آبی آب لبامونُ بی صدا کرد

توی چشم به هم زدن برد آب دریا خاطراتم

حالا یه،دل واسه من موند،که اونم مونده تو ماتم

بمیرم اون دم آخر چی به روز عشقم اومد

هی نگاش به من می افتاد کاری از من بر نیومد

می دیدم که لای موجا دنبال دستام میگرده

با غم و گریه و زاری مگه عشقم بر میگرده

مگه عشقم بر میگرده

خون بهاشُ من نمیخوام عشقمُ داری میگیری

دریا و ساحل سنگت ای خدا کنه بمیری

می دونم که لای موجا دنبال دستام میگرده

ای خدا خودت نگاه کن دریا با دلم چه کرده...

اما افسوس آب دریا قلبا رو از هم جدا کرد

دل سنگِ آبی آب لبامونُ بی صدا کرد

توی چشم به هم زدن برد آب دریا خاطراتم

حالا یه،دل واسه من موند،که اونم مونده تو ماتم..

از لب دریا و ساحل هر کی یه خاطره داره....

آخه دست خیلیارو توی دست هم میزاره....

دریا حرفی دارم اما،واسه ی گلایه دیره....

از خدا میخوام که هیچ وقت عشقتُ ازت نگیره....

اما نا رفیقی کردی،کردی عشقمُ نشونه....

باشه اشکالی نداره ما خدامون مهربونه....

اگه بری منم میرم  تا برسم به عشق تو

تا نمونم اینجا بشم اسیره غصه های تو

فکر نکنی دروغ میگم یا که میخوام بازیت بدم

نه عزیزم من حاضرم جون واسه تو فدا کنم

فدات بشم چرا میخوای بری که من تنها بشم

بدون تو آواریه کوه و بیابونا بشم

یه خواهشی دارم ازت که منو تنها نذاری

حالا که مبتلات شدم نگی که بی من میتونی

با اینکه دور از خودمی بدون توی وجودمی

تو ذره ذره ی تنم انگار که توی خونمی

اینو هیچوقت یادت نره که من واسه تو می میرم

حتی اگه بشه میرم، تا غم تو چشمات نبینم

نخند بهم تو روخدا عاشقی تو،خوب میدونی

چه دردیه دوریه یار چه میکشم از دست عشق

چشام همش خیره به در تو لحظه های انتظار...

کاش قادر بودم آنچه را که در وجودم می گذرد با تو در میان بگذارم

تمام لحظات ودقایق عمرم مملو از مهر توست وتمام ثانیه هایم

انباشته از تصویر توست

مهر تو چون نسیمی روح انگیز و دل نواز به حریم قلب تنهایم پا نهاده

ودل پریشانم تو را می جوید

در کنار تو برای من ابدیتی وجود ندارد.هر چه هست در

وجود توست

هر شب نگاه توست که در اندیشه ام جان می گیرد

من هر شب با باران چشم تو گیاه عشق را آبیاری می کنم

و این را بدان که قلبم برای ابد جایگاه عشق جاودانی تو خواهد ماند

ای هستی بخش زندگیم

صفای روحم ودوای قلب مجروحم

جدایی از تو چون خاری

در قلبم فرومی رود

آرزو دارم صد با بمیرم،اما غم را در خانه ای چشمانت نبینم.

میدونم دوستم نداری تودلت جایی نداری

رودلم توپا گذاشتی واسه عشقای توخالی

تودلم همیشه جاته دستامم دستای خواهش

نگامم نگاه عاشق تو روخواسته تو رو خواسته

توی گوش من نمیره شعرتلخ این جدایی

چرا باید من بمونم با یه دنیا بی وفایی

من دارم دیوونه می شم بیا برگرد بیا پیشم

بیا که من ازغم تو می شکنم  پژمرده می شم

صدای شرشربارون توی گوش من می پیچه

اشکه تو چشمای خستم میریزه واست همیشه

کوه سنگی دل من شده تبدیل به یه دریا

توی این دریای وحشی تویی امواج یه رویا

به تو هر لحظه و هر دم می خونم ازدل تنگم

                            میدونی درد جدایی میزنه تیشه به ریشه ام .

تو در جان منی من غم ندارم

تو ایمان منی من کم ندارم

اگر درمان تویی دردم فزون باد

اگر عشقی تو سهم من جنون باد

تویی تنها تویی تو علت من

تو بخشاینده بی منت من ...

در جزیره ای زیبا تمام حواس , زندگی میکردند, شادی , غم , غرور , عشق و ...

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیره آب خواهد رفت.همه ساکنین جزیره

قایقهایشان را اماده و جزیره را ترک کردن. وقتی جزیره به زیره آب رفت ,عشق از

 ثروت که قایقی با شکوه داشت کمک خواست و گفت آیا میتونم با تو همسفر شوم؟

ثروت گفت:نه من مقدار زیادی طلا و نقره دارم و جایی برای تو ندارم. عشق از

غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکانی امن بود کمک خواست

غرور گفت:نه چون تمام بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی

کرد. غم در نزدیکی عشق بود.پس عشق به او گفتاجازه بده که با تو بیایم) غم با

صدای حزن الود گفت:آه من خیلی ناراحتم ,و احتیاج دارم تنها باشم. عشق سراغ

شادی رفت و او را صدا زد,اما او انقدر غرق شادی و هیجان بود که حتی صدای

عشق را نشنید. آب هر لحظه بالاتر میامد وعشق دیگر ناامید شد, که ناگهان صدایی

سالخورده گفت من تو را خواهم برد. عشق از خوشحالی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد

تو اي ساغر هستي كه كامم نشستي

ندانم كه چه بودي ندانم كه چه هستي

در بزم من نشسته اي در كام او نشسته اي

نوشي بر سنگين دلان زهري به كام خستگان

من همان اشك سرد آسمانم

نقش دردي به ديوار زمانم

بي سرانجام وبي نام ونشانم

چون غباري به جا از كاروانم

تو اي ساغر هستي كه كامم نشستي

ندانم كه چه بودي ندانم كه چه هستي

تنهاترين تنها منم سرگشته و رسوا منم

آه اي فلك اي آسمان تا كي ستم بر عاشقان

بشنو تو فرياد مرا آه اي خداي مهربان

عشق تو خوابي بودو بس نقش سرابي بودو بس

اين آمدن اين رفتنم رنج وعذابي بود وبس

اي فلك بازي چرخ تو نازم

بي گمان آمدم تا كه ببازم

اي دريغا كه شد چشم سياهي

قبله گاه منو روي نمازم

تو اي ساغر هستي كه كامم نشستي

ندانم كه چه بودي ندانم كه چه هستي

.

تو كه نيستي از خودم بي خبرم

كي بيادو كي بشه همسفرم

دل من از تو جدا نيست

اين هوا بي تو هوا نيست

چي بگم از كي بگم واي ديگه غم يكي دوتا نيست

تو كه نيستي از خودم بي خبرم كي بيادو كي بشه همسفرم

دستم از دست تو دور

اين سرود واژه هاست

روز وشب خسته ومات

قصه هاي غصه هاست

بودم اين جا كه منم

مرگ بي چون وچراست

همه چي از كدو كوه

قصه رنگ ورياست

تو كه نيستي از خودم بي خبرم كي بياد وكي بشه همسفرم

عشق ومستي پيش تو پشت ديوار رياست

غم غربت نداره اونجا كه خونه ماست

مي يام اونجا كه برات خونه خاطره هاست

تو فقط به من بگو پل شكسته كجاست

تو كه نيستي از خودم بي خبرم كي بياد وكي بشه همسفرم

دل من از تو جدا نيست

اين هوا بي تو هوا نيست

چي بگم از كي بگم واي ديگه غم يكي دوتا نيست

تو كه نيستي از خودم بي خبرم كي بيادو كي بشه همسفرم.

همه دنیا واسه من خنجر کشیدن دل من تو این روزا خیلی گرفته

یادته اون روزا که دل تو رو شکسته بودن

حالا این دل شکسته مثل اون روزا گرفته

باورم کن باورم کن باورم کن که بدون تو میمیرم میمیرم

بی تو تنهام خیلی تنهام خوب میدونی که تو غصه هام اسیرم

از یادم هرگز نرفتی اما از یاد تو رفتم

بی تو تنهام تو خیابون زیر بارونا میرفتم

دلمو شکستی اما نذاشتی تو غم بمیره

تو کویر خشک قلبم هنوزم عزیزترینی

وقتی فهمیدی عزیزی منو تنها جا گذاشتی

تو همونی که می گفتی جز من هیچ کسو نداشتی

باورم کن باورم کن باورم کن که بدون تو میمیرم میمیرم

بی تو تنهام آره  تنهام خوب میدونی که تو غصه هام اسیرم

بیا بر گرد تا هنوزم تا  توی قلبم خونه داری  

                      یادته قول داده بودی که منو تنهام نذاری نه تنهام نذاری .